تردید

زیبای چشم زمردی من

هر بار که دلنوشته هام رو توی وبلاگ تو اضافه می کنم تردید بزرگی جلو راهم می شینه ، همش میگه "تو ممکنه خیلی اشتباه کنی ، مگه بار ها اشتباه نکردی ؟ تو هنوز به اندازه کافی رشد نکردی ؟ چرا با نوشته هات ذهن پاک و از همه جا بی خبر کودکی که روزی زاده خواهد شد رو آلوده می کنی؟ "

چرا نوشته هات رو اینجا می نویسی؟ چرا مخاطب تو روح پاک و آیینه غبار ندیده یک کودکه؟ شاید که خیلی اشتباه کنی شاید...

اما نازنین من باید بدونی که انسان با اشتباه زاده میشه و این اشتباه ها زندگی رو می سازند حتی اگه به نظر برسه به جای ساختن دارن خرابش می کنن .

پس بدون مامان اگه تصمیم گرفته با تو تمام احساسش رو شریک بشه ، پا به خطر بزرگی گذاشته وقتی می دونه که خطر کردن اول زندگی کردنه.

روزی که تو خلوت امن و تاریک رحم من رو ترک کنی و با دردٍ این تغییر، پا به دنیا بگذاری ، زندگی رو حس می کنی و از لذت درد آورش سرخوش میشی.