یک صبح با بی حوصلگی

نازینینکم

امروز به طرز احمقانه ای غمگین و کسلم ، نه حوصله نقاشی ، نه کار ، نه کتاب خوندن ،

دیشب شبی که فکر می کردم نبود ، گرچه اگه هم بود باز من رو به همین حال می کشوند . شام خوردن با یه دوست قدیمی که تک تک خاطرات تلخت رو زنده می کنه و خاطرات شیرین رو به حسرتی تلخ تبدیل. بد تر از همه تو فضایی که شادی آدمهای مرفه اطرافت ، گذشتت رو به چالش می کشه .

مهم نیست چه حرفهایی زده شد این که اون نمیفهمه حرفهاش خنجرهایی که تو قلبم فرو میره و در میاد و با تمام این ها فکر می کنی که باید ببینیش و باز به شکنجه نگاهش و حرفاش دل بدی.

شب وقتی رسیدم خونه ایمیلی داشتم از مرد چشم فندقی ، از اوضاع رمضان پرسیده بود و قولی که تمام یک سال گذشته زیرش زده .

نمیدونم که تلخیه دیشب این نامه رو این همه تلخ کرده یا که ذاتا این همه سخت و سنگین و تلخه.

حتی حوصله جواب هم نداشتم و از این بابت خیلی زود جواب دادم . با سردی نوظهوری ، و با قلیان درونی همیشگی .

ماه زیبای من ، باید منتظر بمونیم مجبوربم که بمونیم ، کاش پایانی برای این درد کهنه بود و یا یک تسکینی.